Leuk dat loslaten. Iedere coach heeft het over accepteren & loslaten. Ik ook. Ik accepteer en laat er druk op los…. maar soms, heel soms, val ik weer even terug in dat oude patroontje. Van oh ja “erkenning willen” en oh ja “het mag ik er wel zijn” principe…en “hé, ik wil dat JIJ anders bent en doet!” .
.
Gelukkig merk ik verschil. Op een belangrijk moment heb ik letterlijk losgelaten, gejankt, geaccepteerd en besloten het te laten voor wat het is. Dat was écht een moment. Een sprong naar de overkant. Ik kon eindelijk helder zien dat wat ik zo vurig wenste, dat dat er niet was, nooit was geweest en ook nooit zal veranderen of komen. Ik zag de feiten. Hoe confronterend en pijnlijk ook. Het waren de feiten en hoe ik daar ook aan trok en omheen wilde. Ze lagen er, recht voor mijn neus. En alleen door die feiten te zien. Door dat wat ‘is’ te benoemen. Alleen door dat te doen, uit te spreken en te voelen. Alleen daardoor kon ik accepteren en loslaten.
.
Dus nu. Als ik even dreig terug te willen springen (of vallen), dan denk ik aan dat moment. Het moment dat ik besloot om écht te accepteren dat iemand niet was zoals ik wilde dat die was. Om de feiten onder ogen te zien. Om te zien wat is. Ook al was het niet fraai om te zien. Ook al was het pijnlijk om te beseffen. Ook al had ik het zo graag anders gewenst.
.
Het echt zien. De feiten zien. Niet uit de weg gaan… dat hielp mij om te accepteren en om los te laten.
.
.
Wil je meer weten over mijn verhaal? Of heb je zelf iets los te laten in familie- of relatie banden? Stuur me een berichtje met je vraag of verhaal. Ik help je graag verder op weg.
.
Ik zie je!
?
https://www.praktijkeigen.nl