Funky-Flavour-Friday-Inspiratie van PraktijkEigen

Als eerste. Ik ben absoluut pro-yoga. Ik beoefen zelf al vanaf mijn 20ste yoga (17 jaar) en heb nog altijd na iedere les baat bij het gevoel van focus, aandacht en ontspanning. Dat gun ik iedereen. Maar waar ik minder fan van ben is dat het yoga-gevoel gelijk is gaan staan aan liefde voor iedereen en altijd met liefde kijken. Dat kan namelijk resulteren in conflict vermijdend gedrag. Zo van, oké het valt wel mee, hij/zij bedoelde het vast niet zo… etc. etc.

Oké, dit vraagt om uitleg. Dat snap ik.

Ik vind dat je iemand niet aardig mag vinden, dat je boos mag zijn, dat je woede moet kanaliseren, voordat het in de cellen van je lijf opgeslagen wordt. Leren omgaan met woede en frustratie is een enorm belangrijk onderdeel van de opvoeding voor kinderen, maar ook als volwassenen voor het leren dealen met lastige situaties. En deze dagen lees ik overal alleen nog maar over liefde, met liefde kijken, alles vergeven met liefde. Neen, zo hoeft het niet te zijn. Begrijp me niet verkeerd, uiteindelijk is liefde alles, maar liefde is ook zelfliefde en dat betekent dat als er iets is waar je boos, gefrustreerd en verdrietig over bent omdat iemand iets doet wat jou pijn doet, dan moet (mag) er ruimte zijn voor die boosheid.

·        Omdat het ook liefde is dat de ander jouw raakt.

·        Omdat het ook liefde is als jij jezelf uit.

·        Omdat we niet alles met de lieve vrede hoeven glad te strijken.

Maar juist omdat het wrijft, omdat het schuurt, omdat je ook door middel van boosheid je jezelf kenbaar kunt maken, juist daarom versterken relaties. Omdat na boosheid, goedmaken komt.

Mijn punt is: je hoeft niet alles volgens de boekjes te doen. Feedback geven? In een format? Nee, je mag ook best weleens met je vuist op tafel slaan. Emoties laten zien. Jezelf laten zien. Niet meteen denken dat je dan niet lief bent of dat je dan niet met genoeg liefde naar de ander kijkt.

Wat ik (te) vaak hoor is dat er mega-veel begrip is voor wat een ander doet, omdat we zo goed in staat zijn om het vanuit het perspectief van de ander te bekijken (althans, een aantal van mijn coachees zijn daar helden in) maar door het altijd goed te praten voor een ander. Door het leed van de ander zo goed te begrijpen dat jouw eigen leed geen ruimte meer krijgt. Dat is niet meer namaste. Maar namast-nee.

Dus kijken met liefde, is ook kijken met liefde naar jezelf. Je niet altijd laten leiden door de regels van het gesprek, maar gewoon eens boos worden, laten zien dat het je raakt, je stem verheffen, niet uit je woorden komen, zeggen dat jij het ook niet weet, maar dat je wel weet dat dit niet het juiste is. Soms zelf schreeuwen, uiten, met een deur smijten, weglopen (en weer terugkomen)… op een kussen slaan, je woede en frustratie uiten. Het werkt kalmerend en verhelderend wanneer je expressie geeft aan de lading van je woede. Het lucht op. Geloof me.

En na die opluchting is er liefde. Voor jezelf en voor de ander. Mega-Namaste. Eigenlijk zijn boksen en yoga dé ultieme combinatie voor lichamelijk en geest.

Wie doet er keer mee, proeflesje boksen?  

Tips over hoe je woede kunt uiten/loslaten en over ‘de lading loslaten’. Check www.praktijkeigen.nl/blog

Goed weekend. Namaste.